Η άφιξη του ανθρώπου στη Σελήνη ήταν ένα ιστορικό ορόσημο για όλη την ανθρωπότητα. Επιτεύχθηκε χάρη στη σεληνιακή μονάδα του διαστημοπλοίου Apollo 11. Αυτή η σεληνιακή μονάδα είχε χαρακτηριστικά που της επέτρεπαν να αντέξει το ταξίδι από τον πλανήτη μας στον δορυφόρο μας.
Σε αυτό το άρθρο, θα σας πούμε για τα χαρακτηριστικά της σεληνιακής μονάδας Apollo 11, τον τρόπο κατασκευής της και περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το ταξίδι.
Χαρακτηριστικά της σεληνιακής μονάδας του διαστημικού σκάφους Apollo 11
Η σεληνιακή μονάδα του Apollo 11 ήταν το διαστημόπλοιο που επέτρεψε στον Neil Armstrong και τον Edwin "Buzz" Aldrin να κατέβουν στην επιφάνεια της Σελήνης το 1969. Η σεληνιακή μονάδα, γνωστή και ως "Eagle ", σχεδιάστηκε για να εκπληρώσει ένα κρίσιμο έργο: να μεταφέρει τους αστροναύτες από τη σεληνιακή τροχιά στην επιφάνεια της Σελήνης και στη συνέχεια πίσω στο διαστημόπλοιο διοίκησης.
Αυτή η μονάδα αποτελούνταν από δύο κύρια μέρη: τη μονάδα καθόδου και τη μονάδα ανόδου. Η μονάδα καθόδου ήταν το τμήμα της σεληνιακής μονάδας που προσγειωνόταν στην επιφάνεια της σελήνης. Είχε κωνικό σχήμα και ήταν εξοπλισμένη με τέσσερα σκέλη προσγείωσης που αναπτύσσονταν αυτόματα πριν από την προσγείωση. Διέθετε επίσης μια ράμπα που αναπτύσσονταν από την καταπακτή εισόδου, ώστε οι αστροναύτες να μπορούν να βγουν και να περπατήσουν στην επιφάνεια της σελήνης.
Από την άλλη πλευρά, η μονάδα ανόδου ήταν το τμήμα της σεληνιακής μονάδας που διαχωριζόταν από τη μονάδα καθόδου για τη μεταφορά των αστροναυτών πίσω στο διαστημόπλοιο διοίκησης. Είχε κυλινδρικό σχήμα και ήταν εξοπλισμένη με μια μηχανή ανόδου που παρείχε την πρόωση που χρειαζόταν για την απογείωση από τη Σελήνη και τη συνάντηση με το διαστημόπλοιο διοίκησης σε σεληνιακή τροχιά. Αυτή ήταν μια βασική πτυχή της επιτυχίας της αποστολής, μαζί με τις προετοιμασίες που έγιναν για τον διαστημικό αγώνα και τη μελέτη της σεληνιακής ατμόσφαιρας.
Η σεληνιακή μονάδα σχεδιάστηκε για να είναι όσο το δυνατόν ελαφρύτερη, αλλά και αρκετά ισχυρή ώστε να αντέχει στο σκληρό σεληνιακό περιβάλλον. Κατασκευάστηκε κυρίως από αλουμίνιο και κράματα τιτανίου και οι τοίχοι της καμπίνας καλύφθηκαν με ένα στρώμα θερμομόνωσης για την προστασία των αστροναυτών από την υπερβολική ζέστη και το κρύο.
Ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της σεληνιακής μονάδας ήταν το σύστημα πλοήγησης και καθοδήγησής της, το οποίο επέτρεπε στους αστροναύτες να προσγειώνονται με ακρίβεια σε μια συγκεκριμένη θέση στην επιφάνεια της σελήνης. Το σύστημα χρησιμοποιούσε έναν συνδυασμό ραντάρ και υπολογιστών για να υπολογίσει την ταχύτητα, το υψόμετρο και τη θέση της σεληνιακής μονάδας σε σχέση με την επιφάνεια της σελήνης.
Προέλευση της σεληνιακής μονάδας
Όταν αρχικά σχεδιάστηκε το σχέδιο για την κατάκτηση της Σελήνης , επινοήθηκαν διαφορετικά συστήματα για να μεταφέρουν τους ανθρώπους στον φυσικό μας δορυφόρο και πίσω στη Γη. Το επιλεγμένο σύστημα περιελάμβανε την προσγείωση δύο ατόμων σε ένα σεληνιακό όχημα προσεδάφισης, το κάτω μέρος του οποίου είχε σχεδιαστεί για να λειτουργεί ως ράμπα εκτόξευσης κατά την έξοδο.
Κατά την εξέταση προσεγγίσεων για την προσόρμιση σεληνιακών τροχιών, οι μηχανικοί στο Ερευνητικό Κέντρο Langley εξέτασαν τρία βασικά σχέδια σεληνιακών μονάδων. Τα τρία σχέδια που διαμορφώθηκαν γρήγορα ονομάστηκαν «Απλό», «Οικονομικό» και «Πολυτελές».
Η «απλή» έκδοση θεωρείται κάτι περισσότερο από ένα ανοιχτό όχημα ικανό να υποστηρίξει ένα άτομο με διαστημική στολή για ώρες που θα μπορούσε να ζυγίζει έως και δύο τόνους. Ανάλογα με τον τύπο του προωθητικού που χρησιμοποιείται, το μοντέλο «οικονομίας», που έχει σχεδιαστεί για να φιλοξενεί δύο άνδρες, είναι δύο έως τρεις φορές βαρύτερο από τα προηγούμενα μοντέλα.
Τελικά, η μέθοδος που θεωρήθηκε ως η πιο ασφαλής ήταν η μέθοδος "deluxe" της προεπιλογής εργασιών. Στο στάδιο της πρότασης, οι τεχνικοί στο Grumman, που κέρδισε τον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό, οραματίστηκαν το σεληνιακό προσεδάφιο ως ένα αντικείμενο που περιείχε 12 τόνους προωθητικού που περιβάλλεται από μια «ρολόινη δομή» 4 τόνων που περικλείεται σε χοντρούς τοίχους από αλουμίνιο. Έμοιαζε με τσόφλι αυγού.
Είχε ύψος 7 μέτρα και, με τα πόδια του εκτεταμένα, είχε διάμετρο 9,45 μέτρα. Αποτελούνταν από ένα εκατομμύριο μέρη, κυρίως μικρά τρανζίστορ, 40 μίλια καλωδίου, δύο ραδιόφωνα, δύο συσκευές ραντάρ, έξι ηλεκτροκινητήρες, έναν υπολογιστή και μια σειρά εξοπλισμού για επιστημονικά πειράματα στη Σελήνη. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το σημείο προσγείωσης, μπορείτε να διαβάσετε για τη Θάλασσα της Γαλήνης.
Όλα αυτά έπρεπε να διανεμηθούν σε δύο κύριες μονάδες, που ονομάζονταν ups and downs, η καθεμία εξοπλισμένη με τον δικό της πύραυλο.
μονάδα καθόδου
Ήταν το τμήμα του διαστημοπλοίου Apollo 11 που προσγειώθηκε στον δορυφόρο μας. Ήταν κατασκευασμένο από κράμα αλουμινίου, είχε οκταγωνικό σχήμα, τέσσερα επενδεδυμένα πόδια και περιείχε μπαταρίες, αποθέματα οξυγόνου και επιστημονικό εξοπλισμό για προσγείωση και παραμονή στην επιφάνεια της Σελήνης. Είχε ύψος 3,22 μέτρα συμπεριλαμβανομένων των ποδιών και διάμετρο 4,29 μέτρα χωρίς τα πόδια.
Οι προεκτάσεις στα άκρα των δύο κύριων δοκών παρείχαν υποστήριξη για το σύστημα προσγείωσης. Όλα τα στηρίγματα διέθεταν αμορτισέρ που αποτελούνταν από παραμορφώσιμα κυψελοειδή στοιχεία για την απορρόφηση των κραδασμών κατά την προσγείωση.
Το πρώτο σύστημα προσγείωσης εκτεινόταν κάτω από την εμπρόσθια καταπακτή και ήταν προσαρτημένο σε μια σκάλα που οι αστροναύτες μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για να έχουν πρόσβαση και να ανέβουν στην επιφάνεια της Σελήνης. Το μεγαλύτερο μέρος του βάρους και του χώρου για το στάδιο καθόδου διατέθηκε στις τέσσερις δεξαμενές προωθητικού και στον πύραυλο καθόδου, ικανό να ασκήσει ώθηση 4.500 κιλών.
Κατά τη διάρκεια της αποστολής προσέγγισης, ο κινητήρας καθόδου ενεργοποιήθηκε για να ξεκινήσει η πτώση της σεληνιακής μονάδας από ύψος 110 km. Στα 15.000 μέτρα περίπου πάνω από την επιφάνεια, χρειάστηκε να επανεκκινήσει κατά τη διάρκεια ενός άλλου ελιγμού πέδησης για να διατηρήσει τη σεληνιακή μονάδα να κατεβαίνει και να επιβραδύνεται μέχρι να ακουμπήσει ελαφρά την επιφάνεια.
μονάδα ανάβασης
Ήταν το άνω μισό της σεληνιακής μονάδας, που περιείχε το κέντρο διοίκησης, τη μονάδα πληρώματος και τους πυραύλους που χρησιμοποιούνταν για την εκτόξευση οχημάτων από την επιφάνεια της σελήνης. Είχε ύψος 3,75 μέτρα και χωριζόταν σε τρία τμήματα: το διαμέρισμα πληρώματος, το κεντρικό τμήμα και την περιοχή εξοπλισμού.
Η μονάδα του πληρώματος καταλάμβανε το μπροστινό μέρος του ανελκυστήρα και οι αστροναύτες μπορούσαν να κοιτάξουν έξω από δύο τριγωνικά παράθυρα. Τα μέλη του πληρώματος δεν είχαν θέσεις, οπότε έπρεπε να σηκωθούν όρθιοι, συγκρατημένοι με ιμάντες που δεν ήταν πολύ στενοί για να μην τους πληγώσουν.
Κάτω από το οδόστρωμα στο κεντρικό τμήμα υπήρχαν πύραυλοι ανόδου, σχεδιασμένοι να παράγουν περίπου 1.600 κιλά ώσης και ικανοί να αναφλέγονται και να αναζωπυρώνονται. Αυτό συνέβαινε επειδή η ασθενής βαρύτητα της σελήνης, το ένα έκτο αυτής της Γης, δεν απαιτεί την παραγωγή ισχυρής προωθητικής ενέργειας για να τροφοδοτήσει τη φάση ανόδου.
Ελπίζω ότι με αυτές τις πληροφορίες μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τη σεληνιακή μονάδα του διαστημικού σκάφους Apollo 11 και τα χαρακτηριστικά της.
