Ο δορυφόρος μας, η Σελήνη, κρύβει πολλά αξιοπερίεργα που πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν. Όλοι έχουμε μια γενική κατανόηση της ιστορίας της Σελήνης, από την προέλευση και τον σχηματισμό της μέχρι σήμερα, συμπεριλαμβανομένων των διαστημικών ταξιδιών του ανθρώπου. Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν ορισμένα από τα πιο ενδιαφέροντα και εντυπωσιακά χαρακτηριστικά της Σελήνης .
Επομένως, σε αυτό το άρθρο θα σας πούμε ποιες είναι οι καλύτερες περιέργειες για τη Σελήνη που ίσως δεν γνωρίζατε.
Τα περιέργεια της Σελήνης
τοπία και επιφάνεια
Χωρίς την προστασία της ατμόσφαιράς του, το φεγγάρι θα υπόκειται σε διάφορες κρούσεις. Με την πάροδο του χρόνου, ένας μεγάλος αριθμός μετεωριτών συγκρούστηκε με την επιφάνειά του. Έτσι, χιλιάδες κρατήρες, πεδιάδες, θάλασσες και βουνά συνθέτουν το έδαφός του.
Η σεληνιακή επιφάνεια καλύπτεται με λεπτά ιζήματα από τις προσκρούσεις μετεωριτών. Η σκόνη που συσσωρεύεται σε στρώματα πάχους 2 έως 20 μέτρων ονομάζεται σεληνιακός ρεγόλιθος και περιέχει επίσης σωματίδια από τον ηλιακό άνεμο. Για να μάθετε περισσότερα για τους κρατήρες της Σελήνης, μπορείτε να δείτε σημαντικούς όπως ο Τύχων, ο Κοπέρνικος, ο Αρίσταρχος, ο Γκριμάλντι και άλλοι που έχουν ονομαστεί σε όλη την ιστορία.
Υπάρχουν συνολικά 1.600 καταγεγραμμένοι κρατήρες πρόσκρουσης στη Σελήνη, συμπεριλαμβανομένων… Τα ονόματά τους προέρχονται από Ρώσους επιστήμονες, καλλιτέχνες, εξερευνητές, ακαδημαϊκούς, ακόμη και Ρώσους κοσμοναύτες και Αμερικανούς αστροναύτες. Το 2017, η Διεθνής Αστρονομική Ένωση ενέκρινε τον χαρακτηρισμό δύο νέων κρατήρων: του Κρατήρα Guest και του Κρατήρα Vogo. Έτσι, η πλήρης λίστα εξελίσσεται και βελτιώνεται με την πάροδο του χρόνου καθώς ανακαλύπτονται και ονομάζονται νέοι κρατήρες. Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για αυτούς.
Αληθινό χρώμα της Σελήνης
Από τη Γη, μπορούμε να δούμε τη Σελήνη ως λευκή, κίτρινη ή κοκκινωπή λόγω της ατμοσφαιρικής παρεμβολής. Ωστόσο, η επιφάνεια της Σελήνης είναι στην πραγματικότητα γκρι ή καφέ, ανάλογα με τη σύνθεσή της. Ως αποτέλεσμα, οι εικόνες που λαμβάνουμε από τη Γη δεν ταιριάζουν απόλυτα με τα πραγματικά χρώματα των ουράνιων αντικειμένων: αν και η Σελήνη είναι το δεύτερο φωτεινότερο αντικείμενο στον ουρανό μετά τον Ήλιο, η επιφάνειά της είναι στην πραγματικότητα μαύρη σαν κάρβουνο. Για να μάθετε περισσότερα για το χρώμα, μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το χρώμα της Σελήνης και πώς σχετίζεται με άλλα ουράνια σώματα.
Πώς είναι η βαρύτητα;
Η βαρύτητα ενός αντικειμένου εξαρτάται από τη μάζα του. Η Γη έχει 81,3 φορές τη μάζα της Σελήνης, επομένως η βαρύτητά της είναι πολύ ισχυρότερη. Στη Σελήνη, η βαρύτητα είναι 1,62 m/s², η οποία είναι η ταχύτητα με την οποία ένα ελεύθερα πέφτον αντικείμενο χτυπά την επιφάνεια της Σελήνης. Στη Γη, είναι 9,8 m/s². Αυτό σημαίνει ότι η βαρύτητα στην επιφάνεια της Σελήνης είναι 0,17 φορές ασθενέστερη από ό,τι στη Γη, που σημαίνει ότι είμαστε έξι φορές ελαφρύτεροι εκεί. Αν ενδιαφέρεστε να μάθετε περισσότερα για τις διαφορές μεταξύ της σεληνιακής και της γήινης βαρύτητας, μπορείτε να διαβάσετε για τη σεληνιακή ατμόσφαιρα και πώς αυτή επηρεάζει τη βαρύτητα.
σεληνιακή ατμόσφαιρα
Η χαμηλή βαρύτητα της Σελήνης δυσχεραίνει τον σχηματισμό ατμόσφαιρας, επειδή δεν υπάρχει αρκετή βαρύτητα για να συγκρατήσει τα σωματίδια αερίου στην επιφάνειά της. Χωρίς αυτή τη δύναμη που να συγκρατεί τα αέρια, δεν θα μπορούσε να είχε σχηματιστεί ατμόσφαιρα. Ωστόσο, η σεληνιακή επιφάνεια έχει μια εξώσφαιρα που αποτελείται από ένα πολύ λεπτό στρώμα αερίων που, σε αντίθεση με τα αέρια που αποτελούν την ατμόσφαιρα, είναι τόσο διασκορπισμένα που μόλις και μετά βίας συγκρούονται μεταξύ τους. Για να μάθετε περισσότερα για τη σεληνιακή ατμόσφαιρα, μπορείτε να διαβάσετε σχετικά με αυτήν και πώς συγκρίνεται με αυτήν άλλων πλανητών.
Πού είναι το υψηλότερο σημείο;
Το υψηλότερο σημείο στην επιφάνεια της σελήνης είναι ακόμη ψηλότερο από το Έβερεστ, το ψηλότερο βουνό στη Γη. Το όρος Σελήνη έχει ύψος 10.786 μέτρα (32.000 πόδια) και βρίσκεται στην απέναντι πλευρά της Σελήνης, κοντά στον σεληνιακό ισημερινό. Ανακαλύφθηκε το 2010 από την ομάδα Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO), με επικεφαλής τον καθηγητή Μαρκ Ρόμπινσον. Αυτή η ανακάλυψη υπογραμμίζει την ποικιλομορφία της σεληνιακής τοπογραφίας, η οποία περιλαμβάνει ένα βουνό που ξεπερνά το Έβερεστ σε ύψος.
Θερμοκρασία, μέγεθος και απόσταση
Στη Σελήνη, η υψηλότερη θερμοκρασία στον ισημερινό και όταν λάμπει ο ήλιος είναι 127℃. Ωστόσο, μέσα στους κρατήρες, στους χαμηλότερους πόλους, η θερμοκρασία της Σελήνης μπορεί να πέσει στους -173°C.
Η μέση απόσταση μεταξύ της Σελήνης και της Γης είναι 384.400 χλμ. Ανάλογα με τις θέσεις των πλανητών και των φεγγαριών, η απόσταση μπορεί να είναι από 363.000 χλμ. έως και 405.500 χλμ. Αυτό καθιστά την έρευνα της σελήνης ένα συναρπαστικό θέμα.
Η διάμετρος της Σελήνης είναι 3.476 χιλιόμετρα, δηλαδή ακριβώς η απόσταση μεταξύ Μαδρίτης και Μόσχας. Είναι το ένα τέταρτο της διαμέτρου της Γης, η οποία έχει συνολική διάμετρο 12.742 km. Αν και μικρή σε σύγκριση με τη Γη, η Σελήνη είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος δορυφόρος στο ηλιακό σύστημα και ο μεγαλύτερος σε σχέση με τον πλανήτη της.
σύνθεση
Η Σελήνη έχει έναν μικρό εσωτερικό πυρήνα από σίδηρο, έναν μανδύα από πυκνά πετρώματα σιδήρου και μαγνησίου, και έναν φλοιό πάχους 70 χλμ., η επιφάνεια του οποίου αποτελείται από πυριτικά άλατα, αλουμίνα (14% στους σκοτεινούς ωκεανούς, 24% στη φωτεινή Γη), καθώς και οξείδια του ασβεστίου και του σιδήρου. Το πιο άφθονο στοιχείο είναι το οξυγόνο (43%), ακολουθούμενο από το πυρίτιο (20%), το μαγνήσιο (19%), τον σίδηρο, το αλουμίνιο και ίχνη χρωμίου, τιτανίου και μαγνησίου.
Από τον πλανήτη μας, μπορούμε να παρατηρήσουμε μόνο την ορατή πλευρά της Σελήνης, το δορυφορικό ημισφαίριο που βλέπει πάντα τη Γη και χαρακτηρίζεται από έναν σκοτεινό σεληνιακό ωκεανό ηφαιστειακής προέλευσης, αρχαία βουνά και κρατήρες (κρατήρες που προκαλούνται από κρούσεις μετεωριτών). Το αντίθετο ημισφαίριο είναι η μακρινή πλευρά της Σελήνης. Αυτή η ιδιαιτερότητα είναι που κάνει τη μελέτη της Σελήνης απαραίτητη για την κατανόηση όχι μόνο του δορυφόρου μας, αλλά και των ουράνιων σωμάτων γενικότερα.
Άλλα αξιοπερίεργα της Σελήνης
μεγάλη συντριβή
Οι περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν ότι ένας πλανήτης-πλανήτης, στο μέγεθος του μισού μεγέθους της Γης, συγκρούστηκε με τη Γη πριν από 4.500 δισεκατομμύρια χρόνια. Η τεράστια πρόσκρουση παρήγαγε εκατοντάδες εξαιρετικά θερμά, γεμάτα ατμό θραύσματα. Αέριο, βράχοι και σκόνη παγιδεύτηκαν γύρω από την τροχιά της Γης, ψύχθηκαν και έλκονται μεταξύ τους από τη βαρύτητα για να σχηματίσουν μια σφαίρα που σήμερα γνωρίζουμε ως Σελήνη. Αυτό το γεγονός συνδέεται με πολλές από τις θεωρίες που επιχειρούν να εξηγήσουν την προέλευση της Σελήνης.
Σελήνη και γονιμότητα
Δεν υπάρχει επιστημονική μελέτη που να διασφαλίζει ότι οι γυναίκες είναι πιο γόνιμες τις ημέρες της πανσελήνου, αλλά η γονιμότητα έχει συνδεθεί με τις φάσεις της σελήνης εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Οι Ρωμαίοι το πίστευαν αυτό και μάλιστα η θεά της γονιμότητάς τους ήταν και η θεά της σελήνης.
Δεν είναι σαφές εάν γεννήθηκαν περισσότερα μωρά τη νύχτα της πανσελήνου. Σύμφωνα με μια μελέτη του αστρονόμου Ντάνιελ Κάτον που δημοσιεύθηκε το 2001 από το Εθνικό Κέντρο Στατιστικών Υγείας των ΗΠΑ, μετά από ανάλυση 70 εκατομμυρίων γεννήσεων, δεν υπήρξε συσχέτιση μεταξύ γεννήσεων και σεληνιακών φάσεων.
