Η Ρωμαϊκή ή Μεσαιωνική Θερμή Περίοδος , που μερικές φορές ονομάζεται Έτος 1000 ή Διακοσμημένο Έτος 1000, ήταν μια περίοδος ασυνήθιστα θερμού κλίματος στην περιοχή του Βόρειου Ατλαντικού που διήρκεσε περίπου από τον 10ο έως τον 14ο αιώνα. Τα βέλτιστα κλίματος αναφέρονται συχνά σε συζητήσεις που τροφοδοτούν τη σύγχρονη συζήτηση για την υπερθέρμανση του πλανήτη. Ορισμένες μελέτες επισημαίνουν αυτήν την περίοδο ως μια μεσαιωνική κλιματική ανωμαλία της παγκόσμιας ψύξης ή/και υπογραμμίζουν τη σημασία των επιπτώσεών της πέρα από το ανεκδοτολογικό πεδίο της θερμοκρασίας. Η Ρωμαϊκή Θερμή Περίοδος είχε υψηλότερα επίπεδα θερμοκρασίας από την επακόλουθη Μικρή Εποχή των Παγετώνων, πιο συγκεκριμένα ισοδύναμη με τη δεκαετία του 1990, αλλά δεν θα έφτανε τα «παγκόσμια» επίπεδα θερμοκρασίας του 21ου αιώνα.
Σε αυτό το άρθρο θα σας πούμε για τα χαρακτηριστικά του ρωμαϊκού κλιματικού βέλτιστου και πώς επηρέασαν τον κόσμο.
Ρωμαϊκή κλιματική βέλτιστη
Από την τελευταία εποχή των παγετώνων, τα κλιματικά πρότυπα έχουν διαταραχθεί αρκετές φορές. Η Μικρή Εποχή των Παγετώνων και η Μεσαιωνική Θερμή Περίοδος είναι δύο τέτοια επεισόδια των τελευταίων δύο χιλιάδων ετών. Λόγω της έλλειψης ακριβών ιστορικών αρχείων που καλύπτουν ολόκληρη τη Γη και της έλλειψης μοντέλων υψηλής ανάλυσης που θα μας επέτρεπαν να ανακατασκευάσουμε τα κλίματα του παρελθόντος, εξακολουθούμε να μην γνωρίζουμε τις ακριβείς ημερομηνίες, τα εύρη θερμοκρασίας ή την χωρική έκταση αυτών των γεγονότων. Αυτά φαίνεται να ποικίλλουν ανάλογα με το ημισφαίριο και τις κύριες βιογεωγραφικές περιοχές.
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα ιστορικά και παλαιοκλιματικά δεδομένα, υπήρχε ένα ρωμαϊκό κλιματικό βέλτιστο (μια θερμότερη περίοδος), οι ημερομηνίες έναρξης και λήξης του οποίου παραμένουν ασαφείς. Στον Ευρωπαϊκό Μεσαίωνα, θα εμφανιζόταν γύρω στο 950 έως το 1350. Προκαταρκτικές μελέτες αυτού του κλιματικού γεγονότος και της επακόλουθης Μικρής Παγετώδους Εποχής έχουν διεξαχθεί σε μεγάλο βαθμό στην Ευρώπη, όπου το φαινόμενο φαίνεται να είναι πιο ορατό και, πάνω απ 'όλα, καλύτερα τεκμηριωμένο. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τις συνθήκες που διευκόλυναν αυτήν την περίοδο, μπορείτε να διαβάσετε για το κλίμα που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και για τη Μεσαιωνική Θερμή Περίοδο.
Προηγούμενα καιρικά φαινόμενα
Αρχικά, θεωρούνταν ότι οι μεταβολές της θερμοκρασίας ήταν παγκόσμιες. Ωστόσο, αυτές οι απόψεις είναι αμφιλεγόμενες. Μια έκθεση του 2001 της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή συνόψισε την κατάσταση των γνώσεων, σύμφωνα με ειδικούς και επιστημονικές ομάδες εντός του οργανισμού: «...τα τρέχοντα γεγονότα δεν μας επιτρέπουν να πούμε ότι «υπάρχει συγχρονισμένη ψύξη ή οι περίοδοι θέρμανσης είναι ασυνήθιστες κατά την υπό εξέταση περίοδο», και οι παραδοσιακοί όροι «Μικρή Εποχή των Παγετώνων» και «Ρωμαϊκό Βέλτιστο Κλιματικό Πρόγραμμα» είναι ελάχιστα χρήσιμοι στην περιγραφή των τάσεων στις μέσες μεταβολές της θερμοκρασίας τους τελευταίους αιώνες ».
Σύμφωνα με την Εθνική Υπηρεσία Ωκεανικών και Ατμοσφαιρικών Ερευνών (NOAA) των ΗΠΑ, «δεν έχει βρεθεί η ιδέα ενός ημισφαιρικού ή παγκόσμιου «μεσαιωνικού βέλτιστου κλίματος» που θα ήταν θερμότερο από το παρόν, ή κάτι άλλο», και ότι «τα υπάρχοντα ίχνη υποδηλώνουν ότι δεν υπήρξε μακροπρόθεσμη περίοδος κατά την οποία η θερμοκρασία του ημισφαιρίου ή του κόσμου θα μπορούσε να φτάσει ή να ξεπεράσει τις θερμοκρασίες του 20ού αιώνα».
Μερικοί παλαιοκλιματολόγοι που εργάζονται για την ανασύνθεση ιστορικών κλιματικών περιοχών συχνά αναφέρονται στην ψυχρότερη περίοδο ως «Μικρή Εποχή των Παγετώνων» και στην θερμότερη περίοδο ως «Μεσαιωνική Παγκόσμια Υπερθέρμανση». Άλλοι ακολουθούν αυτή τη σύμβαση και όταν εντοπίζουν ένα σημαντικό κλιματικό γεγονός εντός της Μικρής Εποχής των Παγετώνων ή ένα βέλτιστο κλίμα, συνδέουν τέτοια γεγονότα με αυτήν την περίοδο. Έτσι, μερικά από τα καλύτερα κλιματικά γεγονότα είναι περίοδοι αυξημένης υγρασίας ή κρύου, και όχι αυστηρά θερμότερες περίοδοι, και αυτό ισχύει ιδιαίτερα στην κεντρική Ανταρκτική, όπου έχουν καταγραφεί αντίθετες εξελικτικές τάσεις του κλίματος στον Βόρειο Ατλαντικό.
Ρωμαϊκή κλιματική βέλτιστη σε διάφορα μέρη του κόσμου
Βόρειος Ατλαντικός και Βόρεια Αμερική
Οι Βίκινγκς εκμεταλλεύτηκαν τις θάλασσες χωρίς πάγο για να αποικίσουν τη Γροιλανδία και άλλες απομακρυσμένες περιοχές στο βορρά. Το Κρίσιμο Βέλτιστο του Ειρηνικού (PCM) ακολουθήθηκε από τη Μικρή Εποχή των Παγετώνων, μια περίοδο ψύξης που διήρκεσε μέχρι τον 19ο αιώνα. Στον κόλπο Chesapeake (ΗΠΑ), οι ερευνητές διαπίστωσαν μεγάλες αλλαγές θερμοκρασίας κατά τη διάρκεια της PCM (περίπου 800-1300 χρόνια πριν) και της Μικρής Εποχής των Παγετώνων (περίπου 1400-1850 χρόνια πριν), οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με αλλαγές στην ένταση της θερμοαλατικής κυκλοφορίας του Βόρειου Ατλαντικού και τη σύνδεσή της με την τρέχουσα κλιματική αλλαγή.
Τα ιζήματα του βάλτου Pyrmont στην κάτω κοιλάδα Hudson (Νέα Υόρκη, ΗΠΑ) μαρτυρούν τη ζεστή, ξηρή μεσαιωνική περίοδο μεταξύ 800 και 1300. Μια παρατεταμένη ξηρασία έπληξε τμήματα των δυτικών Ηνωμένων Πολιτειών, ιδιαίτερα την ανατολική Καλιφόρνια και τη δυτική Μεγάλη Λεκάνη. Η Αλάσκα βίωσε τρία παρόμοια κύματα καύσωνα: από το 1 έως το 300 μ.Χ., από το 850 έως το 1200 και μετά το 1800. Κατά τη διάρκεια πιο ευνοϊκών κλιμάτων, η αμπελουργία εξαπλώθηκε από τη βόρεια Ευρώπη στη νότια Αγγλία , όπου εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα.
Άλλες περιοχές
Το κλίμα της Ανατολικής Ισημερινής Αφρικής εναλλάσσονταν μεταξύ ξηρότερου από σήμερα και σχετικά υγρότερο. Το πιο ξηρό κλίμα εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια του Μεσαιωνικού Κλιματικού Βέλτιστου, περίπου το 1000-1270, υποδηλώνοντας ότι οι συνθήκες κατά τη διάρκεια αυτού του γεγονότος είχαν σημαντικό αντίκτυπο στην περιοχή, παρόμοια με άλλες αξιόλογες περιόδους στην κλιματική ιστορία.
Οι πυρήνες πάγου από τα ανατολικά της λεκάνης του Μπράνσφιλντ στην Ανταρκτική Χερσόνησο δείχνουν ξεκάθαρα το γεγονός της Μικρής Εποχής των Παγετώνων και το βέλτιστο μεσαιωνικό κλίμα. Τα καρότα που αφήνονται για να διακρίνουν την ψυχρή περίοδο γύρω στο 1000-1100 μ.Χ. απεικονίζει με ακρίβεια το γεγονός ότι το βέλτιστο κλίμα είναι μια κινούμενη έννοια και κατά τη διάρκεια αυτής της «θερμής» περιόδου, μπορεί να υπάρξει ταυτόχρονη τοπική θέρμανση (στον Βόρειο Πόλο) και ψύξη (στο ο Νότιος Πόλος).
Έρευνα για τα κοράλλια του Ειρηνικού υποδηλώνει ότι οι ψυχρές, ξηρές συνθήκες μπορεί να παρέμειναν και στη δεύτερη χιλιετία, σύμφωνα με πιθανές περιβαλλοντικές εκδηλώσεις της La Niña. Αν και τα δεδομένα για την Αυστραλία είναι πολύ αραιά (το βέλτιστο κλίμα και η Μικρή Εποχή των Παγετώνων), τα στοιχεία κυματιστών σχηματισμών χαλικιών υποδηλώνουν μόνιμη υγρασία στη λίμνη Eyre στο νότο. Τον 9ο και τον 10ο αιώνα, αυτό ήταν σύμφωνο με ένα τυπικό φαινόμενο La Niña, αν και από μόνο του δεν ήταν αρκετό για να δείξει ετήσιες αλλαγές στα επίπεδα της λίμνης ή στις καιρικές συνθήκες αλλού στην Αυστραλία.
Οι Adhikari και Kumon, οι οποίοι πήραν δείγματα ιζημάτων από τη λίμνη Nakatsuna στην κεντρική Ιαπωνία, σημείωσαν επίσης την ύπαρξη ενός βέλτιστου κλίματος και την επακόλουθη Μικρή Εποχή των Παγετώνων. Αυτό το εύρημα είναι σημαντικό για την κατανόηση των κλιματικών διακυμάνσεων και του αντίκτυπού τους σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές.
Το 1996, η χρονολόγηση με άνθρακα 14 δειγμάτων ιζημάτων από τη Θάλασσα των Σαργασσών έδειξε ότι κατά τη Μικρή Εποχή των Παγετώνων, οι θερμοκρασίες της επιφάνειας της θάλασσας ήταν περίπου 1°C χαμηλότερες από ό,τι κατά την περίοδο 1960-1990 και κατά τη διάρκεια του ρωμαϊκού κλίματος ήταν υψηλότερες από ό,τι κατά τη διάρκεια της περιόδου. περίοδο 1960-1990. Περίοδος 1990 περίπου 1°C.
