Η κλίμακα 1 στη Γη σημαίνει 1 Αστρονομική Ενότητα (AU), η οποία είναι η απόσταση από τη Γη έως τον Ήλιο. Παράδειγμα Κρόνου, 10 AU = 10 φορές η απόσταση μεταξύ Γης και Ήλιου
Το Νέφος του Όορτ, γνωστό και ως Νέφος Έπικ-Όορτ, είναι ένα υποθετικό σφαιρικό νέφος από μεταποσειδώνια αντικείμενα . Δεν έχει παρατηρηθεί άμεσα. Βρίσκεται στα εξωτερικά όρια του ηλιακού μας συστήματος. Με διάμετρο ενός έτους φωτός, βρίσκεται περίπου στο ένα τέταρτο της απόστασης από τον Εγγύτατο Κενταύρου, το πλησιέστερο σε εμάς αστέρι. Για να σας δώσουμε μια ιδέα για το μέγεθός του σε σχέση με τον Ήλιο, ας δούμε μερικές λεπτομέρειες.
Έχουμε τον Ερμή, την Αφροδίτη, τη Γη και τον Άρη, με αυτή τη σειρά, σε σχέση με τον Ήλιο. Μια ακτίνα ηλιακού φωτός χρειάζεται 8 λεπτά και 19 δευτερόλεπτα για να φτάσει στην επιφάνεια της Γης. Πέρα από αυτήν, ανάμεσα στον Άρη και τον Δία, βρίσκεται η ζώνη των αστεροειδών. Πέρα από αυτή τη ζώνη βρίσκονται οι τέσσερις αέριοι γίγαντες: ο Δίας, ο Κρόνος, ο Ουρανός και ο Ποσειδώνας. Ο Ποσειδώνας απέχει περίπου 30 φορές από τον Ήλιο από ό,τι η Γη από τη Γη. Το ηλιακό φως χρειάζεται περίπου 4 ώρες και 15 λεπτά για να φτάσει σε αυτόν. Αν θεωρήσουμε τον πλανήτη μας τον πιο μακρινό από τον Ήλιο, τα εξωτερικά όρια του Νέφους του Όορτ θα ήταν 2.060 φορές η απόσταση από τον Ήλιο στον Ποσειδώνα . Αυτό υπογραμμίζει τη σημασία του Νέφους του Όορτ και τις επιπτώσεις του στο Ηλιακό Σύστημα.
Από πού συνάγεται η ύπαρξή του;
Το 1932, ο αστρονόμος Ερνστ Έπικ διατύπωσε την υπόθεση ότι οι κομήτες μακράς περιόδου προήλθαν μέσα σε ένα μεγάλο νέφος πέρα από τα όρια του ηλιακού συστήματος. Το 1950, ο αστρονόμος Γιαν Όορτ πρότεινε ανεξάρτητα τη θεωρία, με αποτέλεσμα ένα παράδοξο. Ο Όορτ υποστήριξε ότι οι μετεωρίτες δεν θα μπορούσαν να έχουν σχηματιστεί στις τρέχουσες τροχιές τους λόγω των ίδιων των αστρονομικών φαινομένων που τους διέπουν, υποστηρίζοντας έτσι ότι οι τροχιές τους, και όλες τους, πρέπει να αποθηκεύονται μέσα σε ένα μεγάλο νέφος. Αυτό το κολοσσιαίο νέφος πήρε το όνομά του από αυτούς τους δύο μεγάλους αστρονόμους.
Ο Όορτ διερεύνησε δύο τύπους κομητών: αυτούς με τροχιές μικρότερες από 10 AU και αυτούς με τροχιές μακράς περιόδου (σχεδόν ισότροπες), οι οποίες είναι μεγαλύτερες από 1.000 AU και μπορούν να φτάσουν ακόμη και τις 20.000 AU. Παρατήρησε επίσης ότι όλοι προέρχονταν από όλες τις κατευθύνσεις. Αυτό τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι, αν προέρχονταν από όλες τις κατευθύνσεις, το υποθετικό νέφος θα έπρεπε να είναι σφαιρικό. Για να κατανοήσετε καλύτερα πώς σχηματίζονται, μπορείτε να συμβουλευτείτε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τους κομήτες στο ηλιακό σύστημα.
Τι υπάρχει και περιλαμβάνει το Oort Cloud;
Σύμφωνα με υποθέσεις σχετικά με την προέλευση του Νέφους του Όορτ, συνδέεται με τον σχηματισμό του ηλιακού μας συστήματος , που προέκυψε από μεγάλες συγκρούσεις και την εκτιναγμένη ύλη. Τα αντικείμενα που το σχηματίζουν σχηματίστηκαν αρχικά πολύ κοντά στον Ήλιο. Ωστόσο, η βαρυτική έλξη των γιγάντιων πλανητών παραμόρφωσε τις τροχιές τους, στέλνοντάς τους στις τρέχουσες θέσεις τους στο μακρινό ηλιακό σύστημα.
Τροχιά κομήτη, προσομοιώσεις από τη NASA
Μέσα στο σύννεφο Oort, μπορούμε να διαφοροποιήσουμε δύο μέρη:
- Εσωτερικό / εσωτερικό σύννεφο Oort: Είναι πιο βαρυτικά σχετίζεται με τον Ήλιο. Επίσης ονομάζεται Hills Cloud, έχει σχήμα δίσκου. Μετράει μεταξύ 2.000 και 20.000 AU.
- Oort Cloud Εξωτερικό: Σφαιρικό σχήμα, που σχετίζεται περισσότερο με τα άλλα αστέρια και τη γαλαξιακή παλίρροια, η οποία τροποποιεί τις τροχιές των πλανητών, καθιστώντας τους πιο κυκλικούς. Μέτρα μεταξύ 20.000 και 50.000 AU. Πρέπει να προστεθεί ότι είναι πραγματικά το βαρυτικό όριο του Ήλιου.
Το Νέφος του Όορτ περιλαμβάνει όλους τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος, νάνους πλανήτες, μετεωροειδή, κομήτες και τρισεκατομμύρια ουράνια σώματα με διάμετρο μεγαλύτερη από 1,3 χλμ. Παρά τον τόσο σημαντικό αριθμό ουράνιων σωμάτων, η απόσταση μεταξύ τους εκτιμάται ότι είναι δεκάδες εκατομμύρια χιλιόμετρα. Η συνολική του μάζα είναι άγνωστη , αλλά χρησιμοποιώντας τον κομήτη του Χάλεϊ ως σημείο αναφοράς, έχει εκτιμηθεί σε περίπου 3 × 10²⁵ kg, περίπου πέντε φορές τη μάζα της Γης. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτόν τον διάσημο κομήτη, ανατρέξτε στην ενότητα Κομήτης του Χάλεϊ και η σημασία του.
Η παλιρροιακή επίδραση στο Oort Cloud και στη Γη
Ακριβώς όπως η Σελήνη ασκεί μια δύναμη στις θάλασσες, αυξάνοντας τις παλίρροιες, έχει συναχθεί ότι αυτό το φαινόμενο συμβαίνει σε γαλαξιακή κλίμακα . Η απόσταση μεταξύ δύο σωμάτων μειώνει την βαρυτική επιρροή που έχει το ένα στο άλλο. Για να κατανοήσουμε αυτό το φαινόμενο, μπορούμε να εξετάσουμε τη βαρυτική δύναμη που ασκούν η Σελήνη και ο Ήλιος στη Γη. Ανάλογα με τη θέση της Σελήνης σε σχέση με τον Ήλιο και τον πλανήτη μας, οι παλίρροιες μπορεί να ποικίλλουν σε μέγεθος. Η ευθυγράμμιση με τον Ήλιο ασκεί τόσο ισχυρή βαρυτική επιρροή στον πλανήτη μας που εξηγεί γιατί οι παλίρροιες αυξάνονται τόσο πολύ.
Στην περίπτωση του Νέφους του Όορτ, ας υποθέσουμε ότι αντιπροσωπεύει τους ωκεανούς του πλανήτη μας. Και ο Γαλαξίας θα αντιπροσώπευε τη Σελήνη. Αυτό είναι το παλιρροϊκό φαινόμενο. Αυτό που παράγει, όπως δείχνει η γραφική περιγραφή, είναι μια παραμόρφωση προς το κέντρο του γαλαξία μας. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η βαρυτική δύναμη του Ήλιου εξασθενεί όσο απομακρυνόμαστε από αυτόν, αυτή η μικρή δύναμη είναι επίσης αρκετή για να διαταράξει την κίνηση ορισμένων ουράνιων σωμάτων, με αποτέλεσμα να στέλνονται πίσω στον Ήλιο. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την επίδραση των παλιρροιών στα ουράνια σώματα, μπορείτε να συμβουλευτείτε το άρθρο σχετικά με το παλιρροιακό φαινόμενο.
Κύκλοι εξαφάνισης ειδών στον πλανήτη μας
Οι επιστήμονες έχουν παρατηρήσει ότι περίπου κάθε 26 εκατομμύρια χρόνια , ένα μοτίβο επαναλαμβάνεται: η εξαφάνιση ενός σημαντικού αριθμού ειδών. Ενώ η ακριβής αιτία αυτού του φαινομένου παραμένει αβέβαιη, η παλιρροιακή επίδραση του Γαλαξία στο Νέφος του Όορτ θα μπορούσε να είναι μια υπόθεση που αξίζει να εξεταστεί.
Δεδομένου ότι ο Ήλιος περιστρέφεται γύρω από τον γαλαξία και στην τροχιά του τείνει να διέρχεται από το γαλαξιακό επίπεδο με κάποια κανονικότητα, αυτοί οι κύκλοι εξαφάνισης θα μπορούσαν να περιγραφούν. Έχει υπολογιστεί ότι κάθε 20 έως 25 εκατομμύρια χρόνια, ο Ήλιος διέρχεται από το γαλαξιακό επίπεδο. Όταν συμβεί αυτό, η βαρυτική δύναμη που ασκείται από το γαλαξιακό επίπεδο θα ήταν επαρκής για να διαταράξει ολόκληρο το Νέφος του Όορτ. Αυτό θα ταρακουνούσε και θα διατάρασσε τα σώματα μέσα στο νέφος. Πολλά από αυτά θα έλκονταν προς τον Ήλιο, κάτι που θα μπορούσε να έχει καταστροφικές επιπτώσεις στον πλανήτη μας, παρόμοιες με αυτές που συζητούνται στη θεωρία της πανσπερμίας.
Εναλλακτική Θεωρία
Άλλοι αστρονόμοι πιστεύουν ότι ο Ήλιος βρίσκεται ήδη αρκετά κοντά σε αυτό το γαλαξιακό επίπεδο. Η θεωρία τους είναι ότι η διαταραχή θα μπορούσε να προέρχεται από τους σπειροειδείς βραχίονες του γαλαξία. Ενώ υπάρχουν πολλά μοριακά νέφη, αυτά είναι επίσης γεμάτα με μπλε γίγαντες. Αυτά είναι πολύ μεγάλα αστέρια με πολύ μικρή διάρκεια ζωής, καθώς καταναλώνουν γρήγορα το πυρηνικό τους καύσιμο. Κάθε λίγα εκατομμύρια χρόνια, μερικοί από αυτούς τους μπλε γίγαντες εκρήγνυνται, δημιουργώντας σουπερνόβα . Αυτό θα εξηγούσε τις ισχυρές διαταραχές που επηρεάζουν το Νέφος του Όορτ.
Ωστόσο, μπορεί να μην μπορούμε να το αντιληφθούμε με γυμνό μάτι. Αλλά ο πλανήτης μας είναι ακόμα ένας κόκκος άμμου στο άπειρο. Από το φεγγάρι στον γαλαξία μας, έχουν επηρεάσει από την προέλευσή τους, τη ζωή και την ύπαρξη που υπέστη ο πλανήτης μας. Πολλά πράγματα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή, πέρα από αυτό που μπορούμε να δούμε.
