Στο λύκειο, οι μαθητές μαθαίνουν ότι οι ήπειροι δεν ήταν σταθερές σε όλη την ιστορία της Γης. Αντίθετα, κινούνται συνεχώς. Ο Άλφρεντ Βέγκενερ ήταν ο επιστήμονας που παρουσίασε τη θεωρία της μετατόπισης των ηπείρων στις 6 Ιανουαρίου 1921. Αυτή η πρόταση έφερε επανάσταση στην ιστορία της επιστήμης τροποποιώντας την έννοια της δυναμικής της Γης. Από την εφαρμογή αυτής της θεωρίας της κίνησης των ηπείρων, η διαμόρφωση της Γης και των ωκεανών της έχει αλλάξει εντελώς.
Μάθετε περισσότερα για τη ζωή του ανθρώπου που ανέπτυξε αυτή τη σημαντική και αμφιλεγόμενη θεωρία. Συνεχίστε να διαβάζετε για να μάθετε περισσότερα
Ο Alfred Wegener και η κλίση του
Θεωρία της ηπειρωτικής μετατόπισης
Ο Βέγκενερ ήταν στρατιώτης του γερμανικού στρατού, καθηγητής μετεωρολογίας και ταξιδιώτης πρώτης κατηγορίας. Αν και η θεωρία που πρότεινε σχετίζεται με τη γεωλογία, ο μετεωρολόγος μπόρεσε να κατανοήσει πλήρως τις συνθήκες των εσωτερικών στρωμάτων της Γης και να τη βασίσει σε επιστημονικά στοιχεία. Μπόρεσε να επεξεργαστεί με συνοχή τη μετατόπιση των ηπείρων, με βάση αρκετά τολμηρά γεωλογικά στοιχεία.
Όχι μόνο γεωλογικά στοιχεία, αλλά και βιολογικά, παλαιοντολογικά, μετεωρολογικά και γεωφυσικά στοιχεία. Ο Βέγκενερ έπρεπε να διεξάγει εις βάθος μελέτες σχετικά με τον πελομαγνητισμό της Γης. Αυτές οι μελέτες έχουν χρησιμεύσει ως βάση για την τρέχουσα θεωρία της τεκτονικής των πλακών. Είναι αλήθεια ότι ο Άλφρεντ Βέγκενερ μπόρεσε να αναπτύξει τη θεωρία με την οποία οι ήπειροι μπορούν να κινηθούν. Ωστόσο, δεν είχε μια πειστική εξήγηση για το ποια δύναμη είναι ικανή να το κάνει αυτό.
Επομένως, μετά από διάφορες μελέτες βασισμένες στη θεωρία της μετατόπισης των ηπείρων, παρατηρήσεις του πυθμένα των ωκεανών και τον παλαιομαγνητισμό της Γης, αναδύθηκε η τεκτονική των πλακών. Σε αντίθεση με ό,τι είναι κατανοητό σήμερα, ο Άλφρεντ Βέγκενερ σκεφτόταν με όρους κίνησης ηπείρων και όχι τεκτονικών πλακών. Αυτή η ιδέα ήταν, και παραμένει, σοκαριστική, επειδή, αν ήταν αληθινή, θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα για την ανθρωπότητα. Επιπλέον, περιλάμβανε την τόλμη να φανταστεί κανείς μια κολοσσιαία δύναμη υπεύθυνη για την μετατόπιση ολόκληρων ηπείρων. Αν συνέβαινε αυτό, θα σήμαινε την πλήρη αναμόρφωση της Γης και των ωκεανών της με την πάροδο του χρόνου.
Αν και δεν μπόρεσε να βρει τον λόγο για τον οποίο μετακινούνται οι ηπείροι, είχε μεγάλη αξία να συγκεντρώσει όλα τα πιθανά στοιχεία στην εποχή του για να δημιουργήσει αυτό το κίνημα.
Ιστορία και αρχές
Όταν ο Βέγκενερ μπήκε για πρώτη φορά στον κόσμο της επιστήμης, ήταν πρόθυμος να εξερευνήσει τη Γροιλανδία. Τον προσέλκυσε επίσης ένας σχετικά νέος τομέας: η μετεωρολογία . Εκείνη την εποχή, η μέτρηση των ατμοσφαιρικών προτύπων που ευθύνονταν για πολλές καταιγίδες και ανέμους ήταν πολύ πιο περίπλοκη και λιγότερο ακριβής. Παρόλα αυτά, ο Βέγκενερ ήταν αποφασισμένος να ασχοληθεί με αυτή τη νέα επιστήμη. Προετοιμάζοντας τις αποστολές του στην Ανταρκτική, συμμετείχε σε προγράμματα πεζοπορίας μεγάλων αποστάσεων. Επίσης, κατέκτησε τη χρήση χαρταετών και αερόστατων για μετεωρολογικές παρατηρήσεις.
Βελτίωσε τις δεξιότητες και την τεχνική του στον κόσμο της αεροναυπηγικής, σε σημείο να πετύχει παγκόσμιο ρεκόρ το 1906, μαζί με τον αδελφό του Κερτ. Το ρεκόρ που έκανε πετούσε για 52 ώρες χωρίς διακοπή. Όλη αυτή η προετοιμασία απέδωσε όταν επιλέχθηκε ως μετεωρολόγος για μια δανική αποστολή που αναχώρησε για τη βορειοανατολική Γροιλανδία. Η αποστολή διήρκεσε σχεδόν 2 χρόνια.
Κατά τη διάρκεια του Wegener στη Γροιλανδία, ανέλαβε μια ποικιλία επιστημονικών μελετών για τη μετεωρολογία, τη γεωλογία και τη γλασολογία. Ως εκ τούτου, θα μπορούσε να διαμορφωθεί σωστά για να αποδείξει τα στοιχεία που θα αντέκρουναν την ηπειρωτική μετατόπιση. Κατά τη διάρκεια της αποστολής είχε κάποια εμπόδια και θανάτους, αλλά δεν τον εμπόδισαν να αποκτήσει μεγάλη φήμη. Θεωρήθηκε ικανός εξερευνητής, καθώς και πολικός ταξιδιώτης.
Όταν επέστρεψε στη Γερμανία, είχε συγκεντρώσει μεγάλο όγκο μετεωρολογικών και κλιματολογικών παρατηρήσεων. Το 1912, ανέλαβε μια άλλη αποστολή, αυτή τη φορά στη Γροιλανδία. Ταξίδεψε με τον Δανό εξερευνητή J.P. Koch, ολοκληρώνοντας μια μακρά πεζοπορία με τα πόδια μέσα από το στρώμα πάγου.
Μετά την ηπειρωτική μετατόπιση
Λίγα λέγονται για το τι έκανε ο Άλφρεντ Βέγκενερ μετά την ανακάλυψη της ηπειρωτικής μετατόπισης. Το 1927, αποφάσισε να αναλάβει μια άλλη αποστολή στη Γροιλανδία με την υποστήριξη της Γερμανικής Ερευνητικής Εταιρείας. Δεδομένης της εμπειρίας και της φήμης που απέκτησε η θεωρία της ηπειρωτικής μετατόπισης, ήταν το πιο κατάλληλο άτομο για να ηγηθεί της αποστολής.
Ο πρωταρχικός στόχος ήταν η κατασκευή ενός μετεωρολογικού σταθμού που θα επέτρεπε συστηματικές κλιματικές μετρήσεις. Αυτό θα παρείχε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις καταιγίδες και τις επιπτώσεις τους στις υπερατλαντικές πτήσεις. Άλλοι στόχοι καθορίστηκαν επίσης στους τομείς της μετεωρολογίας και της παγετωνολογίας, για να κατανοηθεί γιατί κινούνται οι ήπειροι, καθώς και για να μελετηθούν τα Απαλάχια Όρη.
Η πιο σημαντική αποστολή μέχρι τότε πραγματοποιήθηκε το έτος 1929. Με αυτήν την έρευνα, ελήφθησαν σχετικά στοιχεία για το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ήταν. Και είναι δυνατόν να γνωρίζουμε ότι το πάχος του πάγου ξεπέρασε τα 1800 μέτρα βάθος.
Η τελευταία του αποστολή
Η τέταρτη και τελευταία αποστολή πραγματοποιήθηκε το 1930 και αντιμετώπισε μεγάλες δυσκολίες από την αρχή. Οι προμήθειες για τις εγκαταστάσεις στην ενδοχώρα δεν έφτασαν εγκαίρως. Ο χειμώνας έφτασε με δριμύτητα, ωθώντας τον Άλφρεντ Βέγκενερ να εργαστεί επιμελώς για να δημιουργήσει μια βάση για καταφύγιο. Η περιοχή μαστιζόταν από ισχυρούς ανέμους και έντονες χιονοπτώσεις, οι οποίες οδήγησαν στην λιποταξία των μισθωμένων Γροιλανδών. Αυτό το καιρικό σύστημα αποτελούσε σοβαρή απειλή για την επιβίωσή τους.
Οι λίγοι που έμειναν στο Wegener έπρεπε να υποφέρουν κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου. Με σχεδόν καμία πρόβλεψη, έφτασαν στο σταθμό τον Οκτώβριο με έναν από τους συντρόφους τους σχεδόν παγωμένος. Δεν μπόρεσε να συνεχίσει το ταξίδι. Μια απελπισμένη κατάσταση στην οποία δεν υπήρχε τροφή ή καύσιμο (υπήρχε μόνο χώρος για δύο από τους πέντε εκεί).
Δεδομένου ότι τα εφόδια είχαν εξαντληθεί, ήταν απαραίτητο να αναζητηθούν περισσότερα. Ο Βέγκενερ και ο σύντροφός του, Ράσμους Βίλουμσεν, ήταν αυτοί που επέστρεψαν στην ακτή. Ο Άλφρεντ γιόρτασε τα πεντηκοστά γενέθλιά του την 1η Νοεμβρίου 1930 και το επόμενο πρωί ξεκίνησε για εφόδια. Κατά τη διάρκεια αυτής της έρευνας, έγινε γνωστό ότι υπήρχαν ισχυρές ριπές ανέμου και θερμοκρασίες -50°C. Μετά από αυτό, δεν τους ξαναείδαν ποτέ ζωντανούς. Το σώμα του Βέγκενερ βρέθηκε κάτω από το χιόνι στις 8 Μαΐου 1931, τυλιγμένο στον υπνόσακο του. Ούτε το σώμα του ούτε το ημερολόγιό του, το οποίο θα περιείχε τις τελευταίες του σκέψεις, βρέθηκαν.
Το σώμα του είναι ακόμα εκεί, κατεβαίνοντας αργά σε έναν τεράστιο παγετώνα, ο οποίος μια μέρα θα επιπλέει σαν παγόβουνο.
